اون موقها که آسمون می خندید و غمی نداشت

آخر قصه من هم شاید بی صدا مردن و پوسیدن بود.عاقبت دیدی همان شد که به تو ترس معصوم نگاهم می

گفت: دیدی از آن همه مرگ و لحظه مرگ لحظه بوسیدن بود.

دیگر از دست خداهم معجزه ای نیست لطف بی حد شما هم زحمت و سختی نشنیدن بود 

از سوز آه هویداست که ای یاد ماندگار          از عشق دیگری غیر تو من دم نمی زنم

یک قطره اشک که با تو افشانده ام زچشم    بهتر ز هزار خنده که با دیگران زنم

نثر                     

مست عشق تو شدم      غرق در شعر و غزل      

ماند تنها یک وجب خاک به روی همه ی خاطره ها           

 ماند تنها دو سه تا حرف که بی وزنند و روح      

قلمی نسیت که سامان بدهد این تن و روح         

حاشا                               

من مست می ام       اینگونه رسوایم مکن      

من اهل دلم            اینگونه شیدایم مکن      

من عاشقم            اینگونه حاشایم مکن     

رهایی                                                                                                                                                  

از این وادی به آرامی

از این ره که تو اسیتادی

از این کوه پر آزادی  

از این آتش که سوزاندی

از این رویای تو خالی 

از این دنیای پر ساقی 

از این عشق خدادادی

رهایم کن رهایم کن به آسانی

حرف من به تو(گوش کن)

با زبان بی زبانی                     با اشاره بی کلامی

با دو سه خط یادگاری              یا چهار پنج تا نشانی

با وفا و بی ریایی                   با بدون هیچ خیالی

منتظر موندم زمانی                تا بگویم بی وفایی

                         merry christmas